Pokazywanie postów oznaczonych etykietą smutny wiersz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą smutny wiersz. Pokaż wszystkie posty

środa, 5 listopada 2014

Dawne dzieje

Pamiętam jak dawno, dawno temu pisałem poezję, zwykle oczywiście smutną poezję, bo tak się składa, że mam bardzo mroczną duszę. I w tej poezji było wylewane ze mnie mnóstwo bólu i cierpienia. Ale powiem wam, że o dziwo było dużo czytelników takiej poezji. Smutna poezja znajduje sobie wielu czytelników z tego względu, że zwykle porusza ona sprawy sercowe, a z tymi przecież problemy mają ludzie na całym świecie, w przeciągu całej historii ludzkości. Tak więc jest to temat zawsze aktualny, można powiedzieć, że jest on ponadczasowy. Dlatego każdy smutny wiersz, bez względu na to kiedy powstał, ma szansę stać się znanym wierszem. I nie ma znaczenia, czy jest to mroczny wiersz, czy wiersz o rozstaniu, najważniejsze, że ludzie chcą to czytać i czują z tym wierszem pewną więź. Tak jakby czytelnik i poeta doznali tych samych tragicznych odczuć czy wydarzeń.

Właściwie to tyle mam do napisania. Zastanawiasz się, dlaczego o tym wspominam? Bo przypomniało mi się dzisiaj, jak w dawnych czasach przesiadywałem z długopisem i kartką papieru przy parapecie, gdy padał deszcz (uderzając o parapet z zewnętrznej strony) i skrobałem co mi na sercu siedziało. A siedziało wówczas całe mnóstwo rozmaitych rzeczy. Były to różne odczucia, zresztą podobnie jak dziś. Być może właścnie dziś się czuję podobnie jak w tamtych odległych czasach.

piątek, 24 października 2014

Lubię czytać smutne wiersze

Pewnie zastanawiasz się co jest w tym takiego, że ludzie chętnie sięgają po smutną poezję? Kurczę, sam nie wiem o co chodzi. Może po prostu nasze dusze wołają o coś takiego, kiedy są nieco strapione, bolejące i cierpiące? W końcu człowiek zawsze sięga po to, czego jego organizm w danej chwili potrzebuje. Chce pić to pije. Chce jeść to je. Chce, aby w jego duszy zadomowiła się smutna poezja, to czyta smutną poezję. I tak można pisać o tym w kółko.

SMUTNE WIERSZE NAS SMUCĄ

Wiem, że brzmi to trochę jak masło maślane, ale prawda jest taka, że właśnie po to sięgamy po smutną poezję, aby się dobić jeszcze bardziej. No bo jak się wtedy czujecie? Ja mam tak, że kiedy czytam smutny wiersz, to czuję, że jest mi jeszcze bardziej smutno. Ale w pewnym sensie czuję się przez to lepiej. Znacznie lepiej! Być może wynika to też z tego, że mam osobowość bardzo mroczną i potrzebuję mocny wrażeń, takich jak depresja. Być może to wynika z jakichś patologii, które siedzą w mojej głowie? Nie wiem, musiałbym się z tym udać do psychiatry albo psychologa, to może oni by mi coś na ten temat powiedzieli. Ja osobiście nie wypowiem się nic więcej, poza tym, że kocham smutne wiersze.